X
تبلیغات
رایتل

در سوگِ شکوفه ها...

پنج‌شنبه 27 خرداد‌ماه سال 1389 ساعت 02:19 ب.ظ

این قدر حالم بده و  متنفرم از خودم و این دنیا و آدماش و همه ی اونایی که حتا توی  100 سالگی هم دست از کشت و کشتار سر ِ قدرت و پول و مقام بر نمی دارن ، که گاهی وقتا تعجب می کنم چرا و چه جوری من هنوز زنده م...وقتی یادم میاد که یکسال پیش هنوز این بچه ها-دوستامون، برادرها و خواهرامون- زنده بودن و این همه آرزو واسه آینده شون داشتن،و الان جسمشون هم حتا زیر خاک نمونده و پوسیده و از بین رفته، از خودم بی زار می شم...و بیشتر از خودم، از اون آشغالایی که اسم خودشون رو گذاشتن "انسان" و این کارو با همه ی اونا و با ما کردن...روز انتقام می رسه ...اما نمی دونم چند وقتِ دیگه...

چیزی برای گفتن ندارم.حس و حال این روزای من رو، هیچ کس مثل شاملوی عزیز نمی تونه بیان کنه.پس بسنده می کنم به کلام زیبای بامداد.


عاشقان

سرشکسته گذشتند،
شرم‌سارِ ترانه‌های بی‌هنگامِ خویش.

 

و کوچه‌ها
بی‌زمزمه ماند و صدای پا.

 

سربازان
شکسته گذشتند،
خسته
        بر اسبانِ تشریح،
و لَتّه‌های بی‌رنگِ غروری
                                نگونسار
                                           بر نیزه‌هایشان.

 

 

تو را چه سود
                 فخر به فلک بَر
                                    فروختن
هنگامی که
               هر غبارِ راهِ لعنت‌شده نفرین‌ات می‌کند؟
تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس‌ها
                به داس سخن گفته‌ای.

 

آنجا که قدم برنهاده باشی
گیاه
     از رُستن تن می‌زند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را
                         هرگز
باور نداشتی.

 

 

فغان! که سرگذشتِ ما
سرودِ بی‌اعتقادِ سربازانِ تو بود
که از فتحِ قلعه‌ی روسبیان
                                  بازمی‌آمدند.
باش تا نفرینِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادرانِ سیاه‌پوش
ــ داغ‌دارانِ زیباترین فرزندانِ آفتاب و باد ــ
هنوز از سجاده‌ها
                      سر برنگرفته‌اند...


شاملوی بزرگ

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo